Σχετικά με τον Πέτρο

Πέτρος Γιακουμής

Ο Πέτρος Γιακουμής γεννήθηκε στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 1974.
Σπούδασε στο Κολέγιο Αθλητικών Επιστημών (College of Sports Sciences), με ειδικότητα «Προπόνηση στη Δύναμη και στην Ισχύ».

Λατρεύει:
– να παίζει και να παρακολουθεί Μπάσκετ και Ποδόσφαιρο,
– μια βραδιά Cinema
– και φυσικά να διαβάσει ένα ebook  στο tablet του.

Η έλευση του παιδιού του, αφαίρεσε τον περισσότερο από τον ελεύθερο χρόνο του. Έτσι η παρακολούθηση αγώνων στο γήπεδο, αντικαταστάθηκαν από κλεφτές ματιές στην τηλεόραση ή από δύο ακουστικά στα αυτιά ακούγοντας την εξέλιξη των αγώνων. Η προσωπική προπόνηση, αντικαταστάθηκε από το κυνήγι του παιδιού του εντός και εκτός σπιτιού και οι βραδιές Cinema, από σαραντάλεπτες προβολές, σειρών ή ταινιών σε μοτίβο σειράς, στο σπίτι.
Υπάρχει στο συρτάρι του ακόμα μερικά τετράδια γεμάτα από ποιήματα και στιχάκια γραμμένα από τον ίδιο σε σχολική ηλικία (δημοτικό). Τότε έγραφε αυτά που σκεπτόταν σε μια κόλα χαρτί, τώρα κάνει το ίδιο πληκτρολογώντας στο laptop.

Το έναυσμα για την ολοκλήρωση αυτού του βιβλίου ήρθε μια από τις νύχτες παρακολούθησης σειρών με την γυναίκα του, φυσικά με την ένταση της φωνής κοντά στο μηδέν.

«…Το Σιδερένιο Γένος: Το Φυλαχτό των Τεσσάρων Στοιχείων, είναι η πρώτη μου απόπειρα να αποτυπώσω μια δική μου ιστορία φαντασίας σε χαρτί, δηλαδή όχι ακριβώς σε χαρτί αλλά στην οθόνη του laptop μου.
Όλα ξεκίνησαν μετά το τέλος ενός επεισοδίου μίας σειράς φαντασίας, όπου παρουσίαζαν μερικά ανακριβή στοιχεία από την Ελληνική Μυθολογία. Έτρεξα στην βιβλιοθήκη κάπως θιγμένος και πήρα στα χέρια μου το βιβλίο του Κερενυί ‘’Η Μυθολογία των Ελλήνων’’. Το άνοιξα σε μια τυχαία σελίδα και διάβασα για μερικά λεπτά. Τότε δημιουργήθηκε στο μυαλό μου ένα περίεργο πάντρεμα, μεταξύ του χρησμού των Μάγια για το τέλος του κόσμου (αν και ήμασταν ήδη στο 2015) και μιας περιπέτειας μεταξύ θεών και ανθρώπων.
Το τέλος του κόσμου στις 21/12/2012, έγινε η αρχή του τέλους της ανθρωπότητας. Μια άνιση μάχη μεταξύ θεοτήτων και ανθρώπων ξεκίνησε, για χάρη του βιβλίου. Άρχισα να γράφω εκείνη την νύχτα, δειλά στην αρχή, μα με ολοένα και μεγαλύτερο πάθος καθώς γέμιζαν οι σελίδες με γράμματα, λέξεις και ολόκληρες παραγράφους που σχημάτιζαν το ένα μετά το άλλο τα κεφάλαια του βιβλίου…»